24 september 2010

Hoe fout kun je zijn

Paus Benedictus XVI heeft vorige week het Verenigd Koninkrijk bezocht. Afgezien van wat berichten over de arrestatie van enkele verdachten van een complot tegen de paus en de excuses van de paus voor de slachtoffers van seksueel misbruik door katholieke geestelijken is het bij ons in Nederland nauwelijks in het nieuws geweest. In zekere zin maar goed ook.

In Edinburgh hield de paus een toespraak waarin hij het volgende zei:
"Even in our own lifetime, we can recall how Britain and her leaders stood against a Nazi tyranny that wished to eradicate God from society and denied our common humanity to many, especially the Jews, who were thought unfit to live. I also recall the regime’s attitude to Christian pastors and religious who spoke the truth in love, opposed the Nazis and paid for that opposition with their lives. As we reflect on the sobering lessons of the atheist extremism of the twentieth century, let us never forget how the exclusion of God, religion and virtue from public life leads ultimately to a truncated vision of man and of society and thus to a “reductive vision of the person and his destiny."
Kortom: hij zegt dat Nazi-Duitsland er op uit was om het Christelijke geloof te vernietigen. Nazi-Duitsland zou een voorbeeld zijn geweest van atheïstisch extremisme, en het zou een les zijn van waar dat atheïstisch extremisme toe leidt.

Nu had de paus al de naam een beetje fout te zijn, maar dit slaat werkelijk alles. Dit is zó fout. Het is fout in de zin van feitelijk onjuist, fout in de zin van fout in de oorlog, fout in de zin van leugenachtig, fout in de zin van geschiedvervalsing, enzovoort. Allemachtig, hoe fout kun je wel niet zijn?

Om te beginnen was Adolf Hitler absoluut niet atheïstisch, en Nazi-Duitsland al evenmin. Dit stond bijvoorbeeld in de Nazi-lijst van verboden boeken:
"Alle Schriften, welche die christliche Religion und ihre Einrichtungen, den Gottesglauben und andere einem gesunden Volksempfinden heiligen Dinge verhöhnen, verumglimpfen oder verächtlich machen."
Atheïstische boeken waren dus verboden in Nazi-Duitsland! Waarom zou een regime atheïstische boeken verbieden? Hmmm... omdat ze niet atheïstisch is, misschien...? Goh, zou dat ook de reden zijn waarom het Nazi-regime in 1933 atheïstische en vrijdenkersorganisaties verbood??

Er zijn ook talloze uitspraken van Adolf Hitler (hier heb je een hele lange lijst) waaruit zijn religieuze overtuiging spreekt. Een voorbeeld uit het boek Mein Kampf (en laten we dan gelijk maar de Nederlandse vertaling nemen):
"Indien de Jood met zijn marxisme de overwinning behaalt op de volkeren van deze wereld, dan zal een krans, gevlochten uit de lijken van de gehele mensheid, zijn kroon zijn; dan zal deze aarde opnieuw, evenals voor millioenen jaren, van ieder menselijk leven ontdaan, zwijgend haar weg door het heelal gaan. Want de natuur, die eeuwig is, wreekt onverbiddelijk iedere inbreuk op haar geboden. Daarom is het mijn overtuiging, dat ik werk in de geest van de almachtige Schepper: Want door mij te verweren tegen de Jood, strijd ik voor het werk des Heren."
Almachtige schepper, het werk des Heren... dat lijkt me toch geen taal voor een atheïst.

Het mag dus duidelijk zijn waar Hitler zijn 'inspiratie' vandaan haalde. Dat is ook de reden waarom ik voorstander ben van het opheffen van het verbod op verkoop van Mein Kampf. Voor dat belachelijke gebral van die snorremans ben ik namelijk niet bang. Maar iedereen zou met eigen ogen moeten kunnen lezen waar Hitler zijn ideeën vandaan haalde.

En laten we wel zijn, Hitler was misschien wel gestoord, maar niet dom. In de tijd dat hij aan de macht was was Duitsland al eeuwenlang een door en door Christelijke natie. Hitler had de steun van zijn volk nodig, en het zou niet bijster slim van hem zijn geweest om het Duitse volk op zijn ziel te trappen door tegen het Christelijke geloof in te gaan - ongeacht wat zijn eigen geloofsovertuiging was.

Er zijn talloze voorbeelden dat het nazi-regime geen moeite had met het Christendom en het zelfs omarmde. Een bekend voorbeeld is de tekst "Gott mit uns" die de Duitse soldaten op hun koppel (riemgesp) droegen.


Er zijn ook diverse foto's waaruit blijkt dat geestelijken en nazi's het prima met elkaar konden vinden.

Nazi-Duitsland had zelfs een eigen Rijksbisschop, Ludwig Müller.

Ik ga hier niet nog meer van deze walgelijke foto's plaatsen, kijk zelf maar en huiver.

En dan paus Benedictus XVI zelf. Een geboren Duitser die opgroeide onder het bewind van Hitler. Hij sloot zich aan bij de Hitler Jugend en was tijdens de Tweede Wereldoorlog soldaat in de Duitse Wehrmacht. Nog los van de discussie van of hem dit te verwijten valt, hij weet dus uit eerste hand hoe het er aan toeging in de samenleving van Nazi-Duitsland. Hij moet als geen ander weten dat Nazi-Duitsland diep Christelijk was!

Je moet dus wel concluderen dan dat de paus bewust zijn toehoorders misleidt. We hebben hier een paus die openlijk en aantoonbaar één van zijn de tien geboden uit zijn bijbel overtreedt: Gij zult geen valse getuigenis afleggen.

Laat de mensheid alsjeblieft stoppen deze man nog serieus te nemen!

Ik wil overigens niet zeggen dat het Christendom alle blaam treft, dat is weer een andere uiterste. Hoewel het Christendom wel degelijk een bedenkelijke historie heeft met betrekking tot rassenhaat en volkerenmoord, zit de oorzaak van de verschrikkingen van Nazi-Duitsland dieper in de mens. Wetenschapper Jacob Bronowski heeft het prima verwoord in het volgende filmpje: het ging om arrogantie, dogma en onwetendheid.
"When people believe that they have absolute knowledge, with no test in reality, this is how they behave. This is what men do when they aspire to the knowledge of gods."
Zeg nu zelf, mensen die beweren de absolute waarheid te verkondigen... aan wie doet je dat denken?



20 september 2010

Fractal van Jacco (003)

Dit is de vierde aflevering van Fractal van Jacco.

Je kan weer op het plaatje klikken voor een grote versie. Op deze pagina vindt je een uitleg over deze fractal.

  • Terug naar nummer 002

6 september 2010

Oud nieuws (3)

In de serie Oud Nieuws deze keer een aantal volkomen willekeurige artikelen.

  • How not to do an American accent. Accenten heb ik altijd al boeiend gevonden en ik vind het leuk om accenten te leren herkennen. In dit artikel van BBC News met bijbehorend filmpje kun je leren wat nu precies een Amerikaans accent is.
  • Why I Do Science van Seedmagazine.com
  • door Rheanna Sand. Rheanna is een PhD-student aan de Universiteit van Alberta en schrijft over haar passie voor wetenschap.
  • Sea shanty recordings unearthed, een artikel met filmpje van BBC News. Het gaat over een grote verzameling opnames van zeemansliederen uit de jaren 20 die onlangs werd herontdekt en gerestaureerd.

29 augustus 2010

Fractal van Jacco (002)

Dit is de derde aflevering van Fractal van Jacco.

Je kan weer op het plaatje klikken voor een grote versie. Op deze pagina vindt je een uitleg over deze fractal.

  • Terug naar nummer 001
  • Verder naar nummer 003

22 augustus 2010

Over een wolkammer en een weblogger

In 1774 zou een samenstand van planeten plaatsvinden aan de hemel. Een conjunctie noemen ze dat. Dominee Eelco Alta uit Friesland voorspelde dat de aarde hierdoor uit haar baan zou worden getrokken en recht op de zon zou afvliegen. Volgens hem was het einde der tijden aangebroken.

Eise Eisinga, een wolkammer uit Franeker, was in zijn vrije tijd wiskundige en astronoom. Hij geloofde niets van die onheilsvoorspellingen en wilde het volk duidelijk maken dat ze zich niet ongerust hoefden te maken. Dat was lastig, want in de 18e eeuw had de gemiddelde burger weinig benul van zaken als sterrenkunde. Eisinga besefte waarschijnlijk heel goed dat het zijn woord zou zijn tegen die van die dominee, en dat zou in het Friesland van eind 18e eeuw een ongelijke strijd zijn. Hij moest wel met iets heel overtuigends komen.

Eisinga besloot om een model van het zonnestelsel na te bouwen - in zijn eigen huiskamer. Het was een gigantische klus en bijzonder moeilijk. Het duurde langer dan hij had verwacht, maar hij kreeg het voor elkaar. Hiermee kon hij laten zien wat er gebeurde bij een samenstand van planeten. En tot op de dag van vandaag kun je zijn huis in Franeker bezoeken en zijn planetarium bewonderen.

In 2000 was het weer zover. Op 5 mei zou weer een samenstand van een aantal planeten plaatsvinden. En weer lieten diverse onheilspredikers van zich horen. Er zouden aardbevingen en vloedgolven plaats vinden, de aardas zou van stand veranderen, we zouden de 4e dimensie betreden, enzovoort. Sommigen probeerden er een slaatje uit te slaan met boeken en zelfs met de verkoop van overlevingspaketten...

De Aarde heeft de conjunctie van 2000 overleeft, zoals je hebt gemerkt. Sterker nog, samenstanden van meerdere planeten blijken regelmatig voor te komen - en niemand merkt er wat van. Maar de gemiddelde leek weet dat niet, en daar maken onheilsprofeten misbruik van. Onheilsprofeten profiteren van onwetendheid.

Het einde van de wereld is talloze keren voorspeld. En als je het moet geloven zal in de komende tien jaar de wereld nog vaak vergaan... Onheilsprofeten zijn dus van alle tijden. Maar er zijn ook moderne Eisinga's.

Een voorbeeld daarvan is Phil Plait, Amerikaans sterrenkundige, blogger en schrijver. Hij beheert de website Badastronomy.com waarop hij misverstanden en onzin rondom sterrenkunde en andere zaken aan de kaak stelt. Naar aanleiding van de onheilsvoorspellingen rondom de conjunctie van mei 2000 heeft hij destijds een webpagina samengesteld waarmee hij aantoonde dat een dergelijke gebeurtenis geen enkel gevaar inhoudt. De geschiedenis herhaalde zichzelf...

Phil Plait heeft ook enkele boeken geschreven (Bad Astronomy en Death from the Skies), en is regelmatig in documentaires op Discovery Channel te zien. Voor Discovery Channel heeft hij de serie Bad Universe gemaakt, die in najaar 2010 uitgezonden gaat worden. Op Youtube kun je een voorproefje zien:

Het bestrijden van pseudo- en antiwetenschap is een serieuze bezigheid, maar gelukkig laat Phil zich vaak ook van zijn positieve en vrolijke kant zien. Hij houdt zijn lezers op de hoogte van nieuwe ontdekkingen in de sterrenkunde en van alles waar hij in is geïnteresseerd, en doet dat met veel humor, passie en een gezonde dosis zelfspot. In dit filmpje over de landing van de Phoenix Mars Lander is hij zo enthousiast, dat hij zelfs even volschiet:



Ten slotte, wat Phil Plait ons wil zeggen is prachtig samengevat in deze dia die hij liet zien bij een presentatie:



Hij heeft helemaal gelijk!

14 augustus 2010

Oud nieuws (2)

Vandaag weer een duikje in mijn Google Reader-archief. Via Google Reader volg ik enkele strips en hier zijn enkele van afleveringen die ik bewaard heb.
  • Google Settles It - van Cectic.
  • Fire en Hell - van Jesus and Mo. Een strip waarin religieus fanatisme, godsdienststrijd en dogmatiek op de hak worden genomen.
De volgende zijn allemaal van Randall Munroe van XKCD.com. Je moet ervan houden, ze zijn vaak een beetje moeilijk te doorgronden of absurdistisch en dat kan vermoedelijk niet iedereen waarderen. Het zij zo. Ik vind de strips van XKCD vaak hilarisch en af en toe geniaal.

7 augustus 2010

Fractal van Jacco (001)

Dit is de tweede aflevering van Fractal van Jacco: nummer 001. Klinkt verwarrend natuurlijk, maar ik begon de nummering met 000. Het zal wel een beroepsafwijking zijn...

Je kan weer op het plaatje klikken voor een grote versie. En op deze webpagina geef ik een uitleg hoe ik deze fractal heb gemaakt.

  • Terug naar nummer 000

  • Verder naar nummer 002


26 juli 2010

Hoge nood in Frankrijk

Het Franse ministerie van Justitie heeft afgelopen vrijdag afgekondigd dat het schenden van de Franse nationale vlag voortaan strafbaar is (bron: o.a. Volkskrant). De aanleiding daarvoor is de commotie over de publicatie van een foto die eerder dit jaar tijdens een sportwedstrijd in Nice werd genomen. Daarop is een man te zien die de Franse vlag gebruikt als wc-papier.

Ze hadden ervoor kunnen kiezen om de dader na wat opsporing te arresteren, hem te veroordelen wegens vandalisme, en hem laten opdraaien voor de schoonmaakkosten. Daarmee zou een duidelijk signaal zijn afgegeven: wij zijn niet vatbaar voor jouw kinderachtige poging om ons te beledigen, en wij behandelen jou verder als ieder ander die vandalisme pleegt. Het is vervelend voor de eigenaar van de vlag, en zijn schade moet worden vergoed, maar er is waarschijnlijk niets gebeurd wat een fatsoenlijke wasmachine niet kan verhelpen.

Maar nee, de Franse overheid koos ervoor om zich beledigd te voelen, en dergelijke daden zelfs voortaan strafbaar te maken. Daarmee is de vlaggenveger geworden tot eeuwige held bij zijn vrienden, en bij iedereen die zich aan hem verwant voelt. In hun beleving maakt Frankrijk zichzelf belachelijk.

Erger nog, deze maatregel verbiedt ook het verspreiden van beeldmateriaal waarop dit soort daden zijn vastgelegd. Maar dankzij de nieuwswaarde van diezelfde maatregel wordt de bewuste foto door talloze nieuwssites over de hele wereld verspreid... Dat is wel vaker vertoond, dit heet het Streisand-effect.

Zou ik me dan niet beledigd hebben gevoeld als het niet de Franse maar de Nederlandse vlag zou zijn geweest? Nee, niet het minst. Een vlag is uiteindelijk maar een lap gekleurd textiel. Ja, ik weet ook wel waar hij voor staat, maar ik maak niet de fout om de Nederlandse vlag of een ander symbool te verwarren met datgene waar het symbool voor staat. En het zou al helemaal niet in me opkomen om het persoonlijk op te vatten. Een symbool is uiteindelijk niet meer dan een symbool. Alles van waarde is weerloos, en als je aan een symbool waarde gaat hechten, dan stel je jezelf wel héél erg kwetsbaar op. De samenleving wemelt van kinderachtige figuren voor wie het heel laagdrempelig is om een symbool te vandaliseren. Want daar komt het op neer: belediging is geweld tegen symbolen.

Het is ook heel makkelijk om de rollen om te keren, kijk maar...



(vertaling: Het is het varken dat schijt!)

Dit is geen kunst, alles wat je hiervoor nodig hebt is MS Paint en een woordenboek. Maar is dat dan wat je moet doen? Hiermee verlaag ik mezelf tot hetzelfde niveau als de dader. Dat wil ik niet, en bovendien zou deze poging tot belediging ook kunnen slagen en een tegenreactie uitlokken.

Er is een betere weg: zorgen dat je hier boven staat. Belediging is namelijk de enige vorm van geweld waarbij je als 'slachtoffer' de mogelijkheid hebt om de daad teniet te doen: door volkomen onverschillig te zijn. Dat vereist vooral zelfvertrouwen. Als kind leerden we het al: schelden doet geen zeer, maar schoppen veel meer.

Als je oprecht overtuigd bent dat je in een fantastisch en geweldig land woont, misschien wel het beste land ter wereld, dat moet zo'n land toch tegen een stootje kunnen? Wat stelt dat mannetje nou op die foto voor? Is je land zo kwetsbaar en fijngevoelig dat het niet eens bestand is tegen dit soort kinderachtig gedrag? Alsof David z'n middelvinger opsteekt, en Goliath met trillende lip excuses eist.

Misschien kan Frankrijk ook wat van Nederland leren. Al wekenlang vegen talloze Nederlanders hun billen af met WC-papier (gekocht in de aanbieding natuurlijk!) dat is gewijd aan het nationale voetbalelftal. En niemand voelt zich beledigd...

15 juli 2010

Fractal van Jacco (000)

Ik heb me enkele jaren bezig gehouden met een wat ongewone kunstvorm: fractals. Wat dat is kun je elders lezen.

Ik heb er ooit een website aan gewijd die nog steeds bestaat. Ik heb er jaren niets meer aan gedaan. Tja, ooit had ik tijd voor hobbies...

Het leek me wel aardig om een aantal fractals op dit weblog te plaatsen. Dus hier is de eerste, nummer 000... Als je op dit plaatje klikt verschijnt er een grotere versie.

Op deze webpagina geef ik een uitleg hoe ik deze fractal heb gemaakt.

  • Verder naar nummer 001

29 juni 2010

Onze laatste lootjes, vervolg

Een tijdje terug heb ik geschreven hoe we ons lidmaatschap van de Staatsloterij hebben opgezegd. Dat is al weer zo'n 2½ jaar geleden.

Het komt er op neer dat we sinds die tijd zo'n € 1500 ,- (vijftienhonderd Euro!) in de Staatsloterij hebben gewonnen. Dat klinkt bizar... maar helemaal niet zo ver van de werkelijkheid.

Als je ergens geld in investeert, kun je de afweging maken of de opbrengst in verhouding staat tot de uitgaven. Als je bij een bank € 500,- inlegt, en je krijgt na een tijdje maar € 100,- terug, dan voel je je zwaar belazerd. Als je daarentegen € 1200,- terug krijgt dan heb je een fikse winst gemaakt

Als iemand dus roept "Ik heb € 1500,- van de bank gekregen!" dan is het heel normaal om te vragen "Hoeveel heb je daarvoor ingelegd?" oftewel: "Wat is je winst?". Als iemand roept: "Ik heb € 1500,- in de Staatsloterij gewonnen!" dan is het dus ook normaal om te vragen "Hoeveel heb je aan loten uitgegeven?", met andere woorden: "Wat is je winst?".

En dat is dus heel typerend: je zult nooit meemaken dat iemand die een prijs in de Staatsloterij heeft gewonnen erbij vertelt hoeveel geld hij aan loten heeft uitgegeven, en hoeveel winst hij dus heeft gemaakt. Ze hebben het waarschijnlijk ook niet bijgehouden. En ze willen het waarschijnlijk niet weten.

Als we nog steeds aan de Staatsloterij hadden deelgenomen met drie hele loten per maand (zoals destijds), dan had dat ons in 2½ jaar tijd 2½ x 12 x 3 x € 15 = € 1350 gekost. Voeg daar de oudjaars- en koninginneloten bij en je zit al gauw op zo'n € 1500,-.

Als we in de afgelopen 2½ jaar met drie loten aan de Staatsloterij hadden deelgenomen en in die tijd € 1500,- hadden gewonnen dan hadden we nu de gigantische winst van.... nul Euro!

Dan komt het dus er op neer dat wij in die 2½ jaar dat we niet aan de Staatsloterij hebben deelgenomen net zo veel winst hebben als dat we zouden hebben gehad als we in die 2½ jaar wel aan de Staatsloterij hadden deelgenomen en € 1500,- hadden gewonnen.


Kortom, ik voel er wel wat voor om nog maar even verder te gaan met niet deelnemen aan de Staatsloterij....

19 juni 2010

Oud nieuws (1)

Ik maak veel gebruik van Google Reader. Je kunt makkelijk zien wat er aan nieuwe artikelen op je favoriete websites is verschenen zonder al die websites één voor één te hoeven bezoeken. Je kunt alles snel scannen of elk artikel lezen - wat je maar wilt.

Je kunt in Google Reader ook een lijst bijhouden van interessante artikelen die je kunt delen met anderen. Mijn lijst begint aardig te groeien en ik zou het zonde vinden om alles kwijt te raken. De laatste tijd krijg ik de indruk dat mijn Google Reader-account het dreigt te begeven, en om te voorkomen dat ik mijn archief met mijn zogenaamde gedeelde items voor altijd kwijt raak wil ik ze op dit blog plaatsen. Dan kan ik de boel gelijk een beetje ordenen.

Nou, daar gaat-ie: aflevering 1.

  • 50th Anniversary of NASA: alles over 50 jaar Amerikaanse ruimtevaart, met talloze filmpjes en animaties. Het robotje dat als gids moet dienen is een beetje irritant, maar dat wordt ruimschoots goed gemaakt door bijvoorbeeld Carl Sagan die over de Viking missie verteld, met de Firebird Suite van Stravinsky als achtergrondmuziek (zie 'Viking' in de jaren '70).

  • Twee filmpjes van de MythBusters: één waarin Jamie en Adam het verschil laten zien tussen een serieel en een parallel proces, waarbij ze met 1100 paint guns tegelijk een schilderijtje maken, en één waarin Adam laat zien hoe je met behulp van gas je stem kunt laten klinken als Donald Duck... of Satan.

  • Een fascinerend verhaal over vingerafdrukken.

  • Sinds 1 juli 2004 cirkelt de ruimtesonde Cassini om de planeet Saturnus en maakt daarbij prachtige foto's van de planeet, zijn ringen en zijn manen. Enkele voorbeelden hiervan zijn:

  • The Cosmic Ballet, een korte video van Thunderf00t. Hij laat zien dat sterrenkunde geen vaag abstract gedoe is, maar iets wat je met eigen ogen kunt zien, en waar je letterlijk middenin zit. Ik kan het niet helpen, elke keer als ik dit filmpje zie voel ik de adrenaline door m'n lijf gaan. Dit is waar Galileo bijna 400 jaar geleden ook naar keek toen hij voor het eerst een telescoop naar de sterrenhemel richtte. Zijn conclusies waren wereldschokkend, en de Katholieke kerk heeft tevergeefs geprobeerd hem het zwijgen op te leggen. DIT is waar wetenschap wat mij betreft om gaat: je hóéft niets te geloven, kijk en onderga het zelf.

11 april 2010

You're under arrest!

Richard Dawkins en Christopher Hitchens willen de paus laten arresteren.

Ik zie het al voor me:
"Mister Ratzinger, you're under arrest! You have the right to remain silent!"
"Silent? No problem! We Catholics know everything about remaining silent!"

Zou hij trouwens een pro deo advocaat krijgen?

Update, enkele uren later: het verhaal dat Dawkins en Hitchens de paus zouden willen laten arresteren blijkt nogal uit z'n verband gerukt. Weer een gevalletje slordige journalistiek dus.

7 april 2010

Sofieologie

Zaterdagochtend...

"Pappa, ik wil graag een website!"

Ah, hm. Uhh.. nou dat kan! Ik weet wel iets waarmee we snel een soort website kunnen maken. En dan moet je maar zeggen of dat is wat je wil.

Even later...

Sofie, hier kun je kiezen hoe je website eruit moet zien. Welke wil je?

"Hmmmmmmmmmmmmm........ die rooie!"



Hoe is het mogelijk! Ze kiest precies het sjabloon dat ik ook op mijn eigen weblog heb!





..........uh, maar er zijn nog meer met rood, kijk maar!

"Hm, nee, ik wil die."

Oké! Geen probleem. Dan doen we die...


Hallo wereld, hier is Sofie!

24 maart 2010

Breaking news: James Randi has a beard!

Recently one of my heroes, James Randi, came out as gay. Reactions were generally positive, some even ecstatic, and quite a few indifferent (it is hard to comment and be indifferent at the same time...). To me, it only proves that Randi is human. To illustrate my point, I wrote this fake news article.

There is more news from the James Randi Educational Foundation. After his recent coming out as gay, now the Amazing one has another shocking revalation: he has grown a beard! His family and some intimate friends already seem to know. Others had their suspicions for years, but to most people this news came as a total surprise. Your correspondent from Blog for a Day has asked a few people for their comments.

First Michael Shermer, editor of Skeptic Magazine: "Well, actually I got him into it. Many years ago, I gave him a mirror for his birthday. I told him that a mirror is the best tool ever devised to find out what you look like. Randi looked in the mirror and exclaimed 'Brilliant! I just get this greatest idea!' Finally after all these years he had found a purpose for all that hair growing on his face, he said. He decided that it would be a beard! Well, how cool is that? I used to have a beard too, you know..."

Then Phil "The Bad Astronomer" Plait, former president of JREF and close friend of Randi: "Well, you know... James Randi is a big inspiration for all of us" Phil says with a big grin, stroking his chin with his fingers. Did Phil know about the beard? "Yes, certainly. One day I showed him my new telescope. Randi said 'Very nice Phil, but I got a bigger one!' and then out of his beard came a Celestron with a 60 inch mirror!" But Phil seems to struggle with the issue: "I have to face it, some people do have bigger telescopes than mine!"

Skepchick Rebecca Watson: "Do I know Randi has a beard? Boy, do I know. I have been a VICTIM of his beard. At last year's TAM we were having dinner at some Italian restaurant and I said, "Hey, there's a bit of tomato sauce on your face. Here, let me help you!" So I stood up, leaned over him when suddenly I felt somebody pushing me. Next thing I knew I was entangled in this big gray jungle of hair and I couldn't see a thing. It was awful - although it smelled sort of pleasant, like Oil of Ulay or something. It took me four days to find my way out. I was angry as hell but Randi was rolling on the floor, laughing!"

Last night we received a phone call at Blog for a Day head quarters: "Hello, this is Feynman!" What, Feynman? You don't mean... Richard Feynman?? "Yes, that's me. I would like to comment on this beard business involving my great friend Randolph!" Er, you mean Randi? "Yeah, that's right! I want to tell you that I found out what that beard is all about!" Mr Feynman... it is 4 o'clock in the morning! "No it's not! Oh... it is. Sorry. Look, it is very simple. It is just a beard. Quantum electrodynamics happens to be full of beards! This experiment got a bit out of hand but it's nothing serious, OK? It's just a joke!" We think we understand, Mr. Feynman. But... aren't you supposed to be dead? "Ha ha, surely you're joking! I mean: dead, death... what is 'dead'? Nobody knows, really. I am just observing the universe from another point of view, that's all! It's great, and I am having great fun. Look, it was nice talking to you but I have to go now. I'll be playing drums with my new buddy Keith Mars... Mercury... what's his name" .... Keith Moon maybe??? "Yeah, that's him! He is crazy, but so are all my friends and I love them for it. Bye now! Tell my greetings to Randolph!"

Then, from the man himself. Randi says: "Look, I'm sorry about all this. It all began when I started to call myself "The Amazing". For an artist such as myself that's perfect, it served it's purpose. But in recent years it is starting to backfire. More and more people, even some of my followers, started to believe that I truly am amazing, even supernatural. Now, we can't have that. Some even asked me when I would claim the million dollar prize myself! By doing WHAT, I asked. 'Well, just by being there, you are our hero. You are a supernatural phenomenon!' They are crazy, and it started to become a serious problem. So I discussed at JREF how we should put an end to all this and my friends came up with a publicity campaign. At certain moments we put out bits of 'news' about myself, which are totally ordinairy facts. In the near future we are planning some revalations about my favorite foods and my favourite tv-programs, for example. After some time and after a sufficient number of ordinary facts, we will get to a critical point after which more and more people will be convinced that James 'The Amazing' Randi is in fact totally normal! That's when we have achieved our goal and life will be a lot easier."

So your correspondent has found the secret behind all this recent fuzz: it is evidence proving that James Randi is totally normal...

Disclaimer: you may or may not think this story is funny. It is written by someone whose native language is not English so extra spelling and grammar mistakes are added for balance.

10 februari 2010

Grote goden nog an toe!

Om de hoek waar ik ben opgegroeid verrijst binnenkort een nieuwbouwwijk. De plaatselijke CU/SGP heeft er moeite mee dat een aantal straten worden vernoemd naar Romeinse goden. Dat vinden ze te heidens, en ze willen dat andere straatnamen worden bedacht. Verschillende nieuwswebsites hebben hier deze week over bericht (1, 2, 3).

Wat je in geen van de berichten leest, en wat de heren van de CU/SGP zich waarschijnlijk niet realiseren, is dat Naaldwijk al de straatnamen Jupiter en Venus heeft...

Dan kan je tegenin brengen dat de straten Jupiter en Venus niet naar Romeinse goden zijn vernoemd, maar naar planeten. Maar de planeten zijn op hun beurt naar Romeinse goden vernoemd, dus indirect de betreffende straten ook. Oké dan, zou je denken, maar lang niet alle Romeinse goden zijn in het zonnestelsel als planeet terug te vinden, dus voor die nieuwe straten gaat die vlieger niet op... of misschien toch een beetje wel?

Laten we even kijken naar welke Romeinse goden die straten in de nieuwbouwwijk vernoemd gaan worden. De gekozen namen blijken net als Jupiter en Venus ook goed vertegenwoordigd in de ruimte. Maar ook op aarde, en zelfs in Naaldwijk!

Ceresstraat: vernoemd naar Ceres, de Romeinse godin van de akkerbouw. Geen planeet toch? Toch wel, al is het dan een dwergplaneet zoals dat tegenwoordig heet. Ceres draait in een baan om de zon tussen Mars en Jupiter. Het is tevens de grootste en eerst ontdekte planetoïde. Het had enkele jaren geleden weinig gescheeld of Ceres was onder een nieuwe planeetdefinitie als volwaardige planeet beschouwd, naast Jupiter en Venus en dergelijke. Klik op het plaatje voor een grotere foto van Ceres. Voor betere foto's moet je even tot 2015 wachten.

Dianastraat: vernoemd naar Diana, de Romeinse godin van de jacht. Diana is ook een planetoïde. De officiële naam is 78 Diana. Dat '78' slaat op het feit dat het de 78e planetoïde is die werd ontdekt. Overigens zijn er in het Westland zat meisjes en vrouwen die Diana of Diane heten. Allemaal wilde heidenen? Misschien in de dromen van sommigen...

Florastraat: Die vind ik in dit verband nog wel de mooiste. Florastraat is vernoemd naar Flora, de Romeinse godin van de lente en de bloemen. Flora is niet alleen een planetoïde (8 Flora, dus inderdaad, als achtste ontdekt). We hebben ook het complete plantenrijk naar Flora vernoemd. En je wil niet weten hoeveel bedrijven en organisaties in het Westland 'flora' in hun naam hebben, inclusief één van de grootste bloemenveilingen ter wereld!

Dit zijn ze niet allemaal, in totaal gaat het om 12 straten, en eerlijkheidshalve moet ik vermelden dat de betreffende 12 Romeinse goden niet allemaal als hemellichaam bestaan. Maar deze drie voorbeelden zeggen genoeg, lijkt me.

Die Romeinse goden, waar overigens geen zinnig mens meer in gelooft, zijn misschien toch dieper in onze cultuur verankerd dan men bij de CU/SGP zou willen. Als we wat straten naar hen vernoemen, dreigen we dan ten onder te gaan aan heidense invloeden? Kom op zeg...

Update 12-3-2010: De gemeente Westland buigt niet voor de CU/SGP fractie en is niet van plan om de straatnamen op Hoogeland in Naaldwijk te veranderen.

20 november 2009

Laat hen lekker zelf kiezen


Het is vandaag Universal Children's Day. Ter gelegenheid daarvan houdt de British Humanist Association een billboard campagne. Het doel is om mensen ervan bewust te maken dat het niet goed is om kinderen een religieus stempel te geven alleen maar omdat ze toevallig in een bepaald gezin zijn geboren. Het is net zo onzinnig om over een 'christelijk kind', een 'moslim kind' of 'hindoeistisch kind' te spreken als bijvoorbeeld over een 'socialistisch kind', 'liberaal kind' of 'groen-links kind'.

Dus laat kinderen lekker opgroeien, en laat ze zelf kiezen als ze eenmaal zover zijn. Ik denk dat het er om gaat om ze niet te leren WAT ze moeten denken maar HOE ze moeten denken.

En het geeft mij een excuus om een plaatje met een paar vrolijke smoeltjes te plaatsen.

9 november 2009

Stop maar jongens...

Wachten op 2012? Wel nee, volgens deze knakker vergaat de wereld aanstaande woensdag al:



Webdesign is duidelijk niet zijn sterkste kant, maar ik kan me voorstellen dat je je daar even niet druk om maakt als je de nobele taak op je schouders hebt genomen om de wereld te waarschuwen voor het naderende einde.

Of laat het einde toch nog op zich wachten? Iets zegt me dat ik donderdagochtend gewoon weer aan mijn ontbijtje zit.

Update, enkele uren later: inmiddels blijkt dat-ie toch niet zo zeker is van zijn zaak. De eerste drie regels ("Warning" t/m "11/11/2009") heeft hij verwijderd. Hij houdt het nu op "deze herfst" - met vraagteken...

6 augustus 2008

Het paragnostisch avontuur van Kari Coleman

Inleiding

Kari Coleman is een Amerikaans actrice die haar boterham verdient met rollen in films en televisieseries (ER, Married with Children, Seinfeld en dergelijke). Voor een programma van het illusionistenduo Penn & Teller maakte ze een rapportage waarin ze zich voordeed als paragnostisch medium. Ze schreef over deze belevenis in de internetnieuwsbrief van de James Randi Educational Foundation.

Ik kwam op het idee om haar verhaal in het Nederlands te vertalen en op internet te zetten. Tegenwoordig word je op televisie doodgegooid met 'mediums' als Char, Derek Ogilvie, Lisa Williams en dergelijke, en het lijkt alsof bijna iedereen zonder meer gelooft dat hier sprake is van paranormale gaven. Dit soort programma's overtuigen mij echter absoluut niet. Ik vind het hoog tijd om eens een kritisch tegengeluid te laten horen, en dat doe ik door middel van onderstaand verhaal.

Ik zal vast wel fouten hebben gemaakt maar ik heb het verhaal naar eer en geweten vertaald. Hier en daar wijk ik bewust af van de originele tekst om het leesbaar en begrijpelijk te houden. Als je fouten hebt gevonden, laat het me dan s.v.p. weten.

Ik heb toestemming van Kari Coleman en de James Randi Educational Foundation om dit verhaal te vertalen en te publiceren.

Jacco.




Het paragnostisch avontuur van Kari Coleman

Het spijt me, maar mijn scepsis is helemaal verdwenen want ik ben helderziend geworden. Ja, dat is moeilijk te geloven maar je moet jezelf laten gaan en één worden met je paragnostische krachten, zoals ik gisteravond. Zo zit dat... of ik ben ingehuurd om de rol van een helderziende te spelen en me te laten verbijsteren over hoe eenvoudig je mensen iets kunt laten geloven.

Ik doe een opname voor Penn & Teller's Sin City Spectacular (het meest sceptische tv-programma) en ik heb moeten leren om mensen te misleiden met kaarten, handlezen en andere 'helderziende' gaven. Ceasar's Magical Empire is een belangrijk goocheltheater waar ik in de rol van helderziende kaartlezeres ervaring mocht opdoen. Oh, man.

Ik ging gekleed in hun zogenaamde Spurinakostuum: een wijde paarse jurk met ingebouwde borsten waardoor ik meer decolleté had dan ik ooit heb mogen beleven, met een zwarte Las Vegas-achtige Cleopatrapruik, en een heleboel make-up. Ik was zogenaamd de helderziende raadsvrouw van Julius Caesar, en aan het kostuum te zien, genoot hij van méér dan mijn 'krachten' alleen. Het was de bedoeling dat ik wat rondliep of één van de tafeltjes gebruikte in de 'Spirit Bar'. Ik zou in de centrale ruimte werken bij de vuurshow: vlammen van tien meter hoog, drie jonge goochelaars in maillot en ik.

Ik was bloednerveus. Ik liep een tijdje rond met mijn stomme tarotkaarten terwijl ik in mijn hoofd zinnetjes liep te herhalen die ik had geleerd, en me probeerde te herinneren wat ik allemaal in mijn hoofd had gestampt over die kaarten voor het geval ik een 'klant' zou krijgen die ook wat van tarot afwist.

De voorbereiding

Voor mijn voorbereiding had ik van Jamy Ian Swiss een stapel leesvoer gekregen over cold reading. Psycholoog, skepticus en voormalig handlezer Ray Hyman had me per telefoon waardevolle informatie gegeven. En ik had me door een videotape geworsteld over James Van Praagh (met zijn directe lijntje naar de hemel, een grote schurk) die Michael Shermer, redacteur van Skeptic Magazine me gegeven had.

Ik heb heel veel gelezen. Het moeilijkste was mijn bezoek aan een new age boekhandel. Ik kocht tarotkaarten, en ging naar de tweedehandsafdeling waar ik boeken uitzocht over handlezen, tarot, astrologie en grafologie, zodat ik mezelf kon inwijden in het jargon. De Bhodi Tree-boekhandel deprimeert me. Een zaak vol met verdwaasde losers, en daartussen stond ik rotzooi te kopen, net als iedereen. Het zou leuk zijn als iedereen daar was om onderzoek te doen voor een bijdrage aan Penn & Teller, maar dat zal wel niet. Jakkes. Ik wilde naar huis en onder de douche.

De kaarten vertellen een verhaal

De tijd was gekomen om opgemaakt en met gevulde beha aan het werk te gaan in het Magical Empire. Ik ging zitten, spreidde mijn kaarten en probeerde alwetend te kijken. Eén van de bedienden bracht mijn eerste 'klant'. Mijn hart klopte in mijn keel, en het zweet brak me uit onder mijn Spurina deklaag. De vrouw ging zitten en ik kroop in mijn rol terwijl ik haar onderzoekend bekeek. Ik zei alles wat aanzet om mee te helpen, en wat mij een uitvlucht bood als ik ernaast zat, bijvoorbeeld: "De kaarten vertellen mij een verhaal. Ik zie beelden die mij niet veel zeggen, maar die voor jou veel kunnen betekenen. Als je je ervoor openstelt, kunnen we ze samen onderzoeken en inzicht krijgen in je lot." Vervolgens zei ik de gebruikelijke dingen die iedereen prettig vindt om te horen.

Ze ging er helemaal in op. Ik bestudeerde haar, en om de één of andere reden kwam ze op mij over als een verpleegster. Ik had een miljoen uitvluchten als ik ernaast zou zitten, dus ik nam een gok en vroeg of ze er een was. Ik had gelijk en ze was stomverbaasd. Soms zien verpleegsters eruit als verpleegsters. Een goeie gok midden in de roos. Ik kon niet meer stuk.

De rest van de avond liep op rolletjes. Ik ving de aandacht met de gebruikelijke uitspraken en speculeerde verder op grond van wat ik zag en aan de hand van reacties. Iemand schreef als commentaar dat ik een geweldige aanwinst was, en een paar mensen vroegen naar de manager om hem te vertellen dat ik dingen had genoemd waar ik onmogelijk van af kon weten.

Jamy, die op de achtergrond meekeek, zag me bezig met een man die aanvankelijk sceptisch was. Ik pakte hem hard aan. Waarom zou een man, in gezelschap van zijn vrouw en een ander stel dat hem zat te stangen, bij mij aan tafel komen zitten? Zijn vraag zou vast niets met seks te maken hebben (zijn vrouw weet het al of hij wil niet dat zijn vrouw het te weten komt - waarom het risico nemen?). Mannen werken zelden vrijwillig mee aan een handleessessie, dus ik vermoedde dat hij ergens over zat te tobben. Ik vertelde mijn openingsverhaal, terwijl ik naar een kaart zocht die hem moest uitbeelden. De volgende kaart die ik omdraaide, bedekte ik met mijn hand, alsof ik iets doorkreeg. Ik keek hem recht aan en zei: "Je hebt dromen en plannen die je niet realistisch vindt. Je neemt stappen om ze te realiseren maar je bent bevreesd." En dan de inkopper: "Zegt dit je iets?"

Natuurlijk zei hem dat wat, hij overwoog waarschijnlijk om zijn baan op te geven en een eigen bedrijf te starten, of hij kon een baan krijgen die hij altijd al wilde hebben maar die hem afschrok, of wat dan ook... Ik wist vrij zeker dat het met zijn werk te maken moest hebben, en met een grote stap die hij overwoog. Het was de enige veilige vraag die hij kon stellen met zijn vrienden erbij. Ik zei hem dat hij bevreesd was, want daardoor zou hij zich wat ongemakkelijk gaan voelen en bang zijn dat ik misschien iets persoonlijks over hem zou onthullen waar de anderen bij waren. Ik schoot in de roos (zijn vrouw ging uit haar dak, sloeg op zijn schouder en gaf me precies de signalen die ik nodig had). Zijn gezicht hield niets meer verborgen en de rest van de sessie liep op rolletjes. Jamy liep hen achterna naar buiten (ik was een bedriegster geworden en ik had een vriend tot stalken aangezet) en hoorde hoe hij zijn vrouw vertelde dat het gewoonlijk om vaagheden ging, maar dat dit medium toch heel anders was.

Evil Woman

Now I was evil. De acteeroefeningen wierpen hun vruchten af, en ik werd er heel goed en bedreven in. In het begin deed ik het wel aardig, maar aan het eind van de avond zat er zelfs een vrouw bij me uit te huilen. Ik maakte de standaard opmerking: "Er zijn onbenutte bronnen waar je nog niet je voordeel mee hebt gedaan." Ze vroeg: "Wat dan?" Ik zei: "iets waar je alleen mee bezig bent, iets wat je onderneemt." waarop ze antwoordde: "Het is niet iets wat ik onderneem, het is meer een zoektocht." Welnu, naar wat voor iemand zoekt een vrouw van achterin de dertig? Waarschijnlijk een kind dat ze heeft afgestaan, of één of ander familielid, toch? Met een kans van fifty-fifty draaide ik een kaart om met een plaatje van een man en ik zei: "Het is een jongen", met het vermoeden dat ze een kind had afgestaan. Ze barstte in huilen uit en knikte. Ondertussen draaide ik een kaart om met twee ridders en zei: "Wie zijn die twee mannen?" beseffende dat er in ieders leven wel twee mannen zijn, en ze me zou vertellen wie ze waren. Inderdaad, ze huilde en zei: "Mijn man en mijn halfbroer naar wie ik op zoek ben." Toen wist ik dat ik ernaast zat, maar in haar beleving zat ik precies goed. Ze zal zich altijd blijven herinneren dat ik wist dat ze op zoek was naar haar halfbroer.

Wat moest ik nu doen? Ze wilde weten of ik hem kon zien, en ik zei dat ik geen contact met hem kon krijgen omdat ze hem niet kende, en ik alles alleen via haar zag. (Ik was met haar al veel te ver gegaan, en ik kon niet alles opbiechten zonder een scène te veroorzaken in een bedrijf waar ze mij een gunst hadden verleend door mij daar te laten oefenen.) Ik bedacht dat het enige juiste wat ik kon doen, was haar goede raad te geven, dus ik vertelde haar: "Je zoektocht is heel goed, en je kunt er mee verder gaan, maar onthoud wat het belangrijkste is: datgene waar je invloed op hebt. En dat zijn je kinderen, je man en je huis." Ik probeerde haar wat op te beuren, maar er ook op te wijzen dat ze zich niet geobsedeerd moest raken door een emotionele zoektocht naar een vermiste persoon, een zoektocht die haar leven mogelijk kon verwoesten.

Creëer je eigen magie

Dit ging de hele avond zo. Ik deed echt mijn best om de sessies te beëindigen met opmerkingen als: "Je hebt een goede intuïtie. Vertrouw op jezelf. Je creëert je eigen magie." Dat deed in ieder geval een beroep op eigen verantwoordelijkheid. Ik kon gewoon niet geloven hoe makkelijk het was om dit te laten gebeuren. Ik had me een week voorbereid en ik kon mensen laten geloven dat ik helderziend was. Het joeg me de stuipen op het lijf. Ik moest steeds even pauzeren en alleen zijn om te kalmeren.

Mensen willen gewoon aardige dingen over zichzelf horen. Dat is alles. Zeg wat ze willen horen. Je raadt een paar keer en gaat gewoon door als je ernaast zit. Ik heb een paar keer zó misgekleund dat ik door de grond ging. Ik draaide een keer een kaart om waarop een koningin stond met een kat aan haar voeten. Dus ik dacht, wat kan mij het schelen en zei: "Heb je een kat?" De vrouw zei van niet. "Heeft een vriend of iemand die je kent soms een kat?" "Nee." Hoe groot is de kans daar nou op? "Oké..." zei ik, "onthoud dat," en ik ging verder. Aan het eind van de sessie blufte ik "Als die kat in twee weken opduikt zul je aan me denken, oké?"

Ik ga meer geld aan Penn & Teller vragen want ik heb echte gaven.

Met helderziende groet,
Spurina

De opname

Deze dag is ten einde. We zijn klaar met opnemen voor vandaag en ik ben door het dolle heen, maar dit moet ik even opschrijven. Wat ik vandaag deed is het moeilijkste wat ik ooit heb gedaan. Ik hoop dat het goed was wat ik deed, maar ik weet het even niet meer. Ik moet huilen terwijl ik dit zit te typen, dus ik kan er nu niet goed over oordelen.

Vandaag hebben we een set ingericht in de vorm van een boeksigneer-sessie met nepaffiches, een regisseur en een heleboel technisch personeel. Ik werd gepresenteerd als een medium. Op de omslag van het eerste 'boek' stond mijn naam, en dat ik tarotkaartlezeres was. Ik ging een beetje apart gekleed, maar bij lange na niet zo vreemd als op de avond in Ceasar's Magical Empire. Nu was ik een echt iemand. Mijn naam stond op het bord. Voor de bezoekers las ik de kaarten en handen, of betastte een voorwerp en 'sprak met de doden'. Ik zat een paar keer goed, ik werkte het standaard scenario af dat we hadden voorbereid, en dan vroeg ik hen voor de camera hoe ik het er vanaf had gebracht. Ik vroeg hoe juist mijn uitspraken waren, en in hoeverre het alleen op hen kon slaan. Ze reageerden allemaal positief, en dan zei ik dat de camera's uit moesten.

"Ik ben geen medium"

Dan pakte ik hun hand en legde uit wat er precies was gebeurd. Ik keek hen recht aan en vertelde alles. Ik zei: "Wat je nu hebt meegemaakt heet cold reading. Ik ben absoluut geen medium. De technieken die ik heb toegepast worden door ieder zogenaamd medium gebruikt. Het gaat om een psychologisch beeld waaraan we allemaal voldoen. Je bent niet de enige. Ik heb precies dezelfde dingen gezegd bij anderen, en ze reageerden allemaal even positief." In sommige gevallen had de crew mij informatie doorgespeeld, en dat bekende ik dan ook.

Wat je niet van tevoren verwacht als je met iemand zo'n sessie doet, is dat ze je volledig vertrouwen. Ze stellen zich helemaal open, en je zegt allemaal aardige dingen. Soms vertrouwen ze je hun meest persoonlijke verwachtingen en dromen toe. Dat is vandaag meerdere keren gebeurd. Dan moest ik hen de waarheid vertellen, en bekennen dat ik had gelogen. Dat was het moeilijkste wat ik ooit heb gedaan.

Ik was heel goed in mijn 'Van Praagh-imitatie' (opmerking vertaler: James Van Praagh is een Amerikaans medium). Ik overtuigde een man ervan dat ik contact had met zijn overleden moeder waarvoor hij had gezorgd. Een vrouw barstte in huilen uit, en dat kunnen we niet voor de uitzending gebruiken - echte tranen passen niet in een komisch programma. Bij de tweede man lukte het me om het positief te houden en dat pakte goed uit. In twee gevallen ging ik een stukje met hen wandelen en had een lang gesprek. In beide gevallen moest ik huilen. Ik zei: "Ik ga je nu iets vertellen wat je heel vervelend zult vinden om te horen, en ik vind het erg moeilijk om het je te zeggen. Wat zojuist is gebeurd was helemaal niet paranormaal. Ik ben geen medium, en we hadden geen contact met je overleden familielid. Wat ik deed, wordt cold reading genoemd. Alles wat ik tegen je zei, zijn zaken die ons allemaal bezig houden wanneer we een dierbaar iemand hebben verloren. Mijn oma is vorig jaar overleden. Toen ik zag hoe sommige figuren misbruik maken van rouwende mensen besloot ik om hier tegen te strijden. Dit is mijn manier om dat te doen."

Ik krijg een 'M' door

Tegen de man die zijn moeder had verloren zei ik: "Ik vind het een belediging van je herinneringen wanneer iemand beweert dat je hen nodig hebt om met je moeder te kunnen praten. Ik was er altijd van overtuigd dat, als er zoiets bestond als een leven na de dood, mijn oma alles zou doen om met mij in contact te komen en met mij te praten. Ze zou niet iemand nodig hebben die geen fatsoenlijk gesprek tot stand zou kunnen brengen en niets beters zou weten te zeggen dan 'Ik krijg een M door'. Je hebt je moeder altijd bij je in de beelden en herinneringen die je dierbaar zijn. Ik vertel je dit omdat je me een geschikte kerel lijkt. Je houdt van plezier en staat positief in het leven, en dat weet ik alleen al door het gesprek dat wij hadden. Dat is wat je moeder heeft nagelaten voor iedereen om te kunnen zien en van te kunnen genieten. Jij bent een deel van haar, en jullie relatie is een geweldige nalatenschap. Ik hoef niet helderziend te zijn om dat allemaal te weten. Ik ben maar een gewoon mens die je eerlijk vertelt wat ze ziet." We hebben nog wel meer gepraat, maar dit was wel het belangrijkste. We lieten een paar tranen en we gaven elkaar een knuffel. Ik bedankte hem voor zijn medewerking en voor zijn hulp in mijn strijd.

Dit was zo bijzonder: al mijn gesprekken waren zwaar, soms wat minder, maar andere verliepen zoals hierboven. Toen ik hier vandaag aan begon had ik geen idee hoe mensen hierop zouden reageren. De man van het gesprek hierboven vertelde me dat dit het beste was wat hem die dag was overkomen. Hij gaf me een knuffel en vertelde dat ik zo bijzonder was omdat ik hem de waarheid vertelde. Hij stelde zijn partner aan mij voor en ging weg terwijl hij iedereen vertelde wat een bijzondere vrouw ik was, en dat ik hem zo gelukkig had gemaakt. Een oma ging haar familie halen om hen aan mij voor te stellen, en ze lachte toen ik uitlegde hoe ik de naam van haar man had geraden. De meeste mensen waren heel gelukkig en de rest was verder in orde, hooguit een beetje verbaasd.

Weg met alle poppenkast

Ik denk dat ik eindelijk weet wat ik moet antwoorden wanneer men zegt dat scepsis alle plezier uit het leven wegneemt, dat je zonder God geen normen en waarden kunt hebben, en dat zonder hem alles een harteloze wereld is. De mensen waar ik mee gepraat heb, wilden graag hun hart luchten. Ze hadden alleen maar behoefte aan iemand die naar hun zorgen wilde luisteren of met wie ze hun verwachtingen en dromen konden delen. Ze wilden hun grappige anekdotes vertellen over een dierbare die ze hadden verloren, of ze wilden gewoon aan hem of haar terugdenken. Zodra ik alle poppenkast achterwege liet, deed dat niets af aan wat we met elkaar hadden gedeeld. Alle vreugde kun je halen uit het omgaan met andere mensen. Ik wilde zeker weten dat ik iedereen iets van mijzelf schonk. Het voelde alsof ik schijn had vervangen door iets echts. Echte gesprekken, echte betrokkenheid, echt contact.

Ik denk dat het heeft gewerkt. Zoals ik al eerder zei, ik weet het niet zeker. Op dit moment kan ik niet helemaal helder denken. Misschien is er iemand naar huis gegaan die zich belazerd en gebruikt voelde, misschien ook wel niet. Ik weet niet of ik ze van gedachten heb laten veranderen, maar ik denk dat ik ze op z'n minst heb laten nadenken en hun de ogen heb geopend. Als ze me maar aardig vonden, dan hoop ik dat ze zich dat zullen herinneren, en dat ze nog weten waarom ik het zo belangrijk vond om de waarheid te laten zien. Misschien zet het ze aan het denken, en zullen ze van mening veranderen of in ieder geval wat kritischer worden. Wie weet?

Dus het zit erop. Ik ga naar beneden, ga een film kijken met wat vrienden en ga m'n vent een knuffel geven. You gotta love livin', baby.



Tekst: Kari Coleman. Originele tekst gepubliceerd in Swift, newsletter of the James Randi Educational Foundation, vol. 2 no. 3 & 4, 1998. Vertaling: Jacco Burger, 2008. Vertaald en gepubliceerd met toestemming van Kari Coleman en de James Randi Educational Foundation. Met dank aan Caren Peters voor de vele correcties.

14 februari 2008

Valentijn

Valetijnsdag... ik heb altijd al wat moeite gehad met feestdagen die je door de commercie worden opgedrongen. Dat zal waarschijnlijk niet zo gauw veranderen, maar daar ga ik nu niet over zeuren. Vandaag (en elke dag van de rest van het jaar, want deze tekst blijft hier natuurlijk staan) mag iedereen dit lezen:

Lieve Sandra,

Als het flink tegen zit, als ik een keer op mijn werk de hele dag rotklussen heb zitten doen, of als ik zeiknat ben geregend op de fiets van mijn werk naar huis met windkracht 10 tegenwind, of als onze kleine lieveling 10 keer achter elkaar het bloed onder mijn nagels vandaan heeft gehaald, of als Sjako zijn snavel als een betonschaar in mijn vinger heeft gezet, zelfs als dat allemaal tegelijk gebeurt,

als ik jou hoor lachen is mijn dag weer goed.

Liefs
Jacco
P.s.: veel kijkplezier.
























5 december 2007

Dat is alles

De ruimtevaart heeft in haar 50-jarig bestaan een aantal wereldberoemde foto's voortgebracht. Zo kent iedereen bijvoorbeeld wel de foto hiernaast van Buzz Aldrin op de maan. Het is een foto die bol staat van symboliek: het staat voor de mensheid die aarzelend en vol verwondering haar eerste stappen zet in een nieuw tijdperk waarin niets onmogelijk lijkt.

Maar dit is niet de foto waar ik het nu over wil hebben. Er is één foto uit de ruimtevaart die mij meer doet dan alle andere bij elkaar. Dat is niet omdat het zo'n prachtige foto is. Integendeel, wanneer je hem voor het eerst ziet denk je waarschijnlijk: is dat nou alles?

Het is dan ook een foto met een verhaal. En met een boodschap, verrassend genoeg.

Het verhaal begint in 1977 toen de ruimtesondes Voyager 1 en 2 werden gelanceerd voor een jarenlange missie naar de buitenste regionen van ons zonnestelsel. Tijdens een uiterst succesvolle onderzoekstocht langs de vier grootste planeten werden talloze prachtige foto's naar de Aarde gezonden en werden tientallen wetenschappelijke ontdekkingen gedaan.

Toen bedacht men dat het interessant zou zijn om met de camera van één van de twee Voyagers nog een keer terug te blikken naar het zonnestelsel. Het zou waarschijnlijk voor tientallen jaren de laatste kans zijn om zo'n "familieportret" van de planeten te maken.

De foto's werden aan elkaar geplakt tot dit panorama. Klik erop voor de webpagina waar je een toelichting kan lezen en vergroting kan bekijken.

Maar dit is ook niet de foto, het gaat mij namelijk om onderstaande foto uit het familieportret: die van de Aarde. Denk je even in, deze foto's werden genomen na een reis van 13 jaar op ruim 6 miljard kilometer van de Aarde. Daar vandaan lijkt de Aarde niet meer dan een klein lichtpuntje. Om precies te zijn besloeg de Aarde slechts 12% van een pixel... En dat terwijl er een joekel van een telelens op de camera zat!


Als je niet weet waar je moet zoeken, zie je de Aarde misschien niet zo snel. Zij bevindt zich in de rechter lichtstraal, ongeveer ter hoogte van het midden. Hieronder zie je een uitvergroting.

Is dat nou alles? Ja, daar gaat het nu juist om... dat IS alles! Dat kleine lichtpuntje bevat elke plaats waar je ooit bent geweest, elk huis, elke stad, elk land. Iedereen die je ooit hebt gekend, de hele mensheid zit op dat kleine lichtpuntje. Laat dit tot je doordringen: je hele leven, je hele wereld is op deze foto niet meer dan een fractie van een vaag vlekje.

Carl Sagan, de beroemde astronoom die betrokken was bij het Voyager project en bij het maken van deze foto, heeft een tekst geschreven die geïnspireerd is door deze 'Pale Blue Dot'. De wat ouderen onder ons kennen Carl Sagan misschien nog van de documentaireserie 'Cosmos' die in 1980 werd uitgezonden.


Hier is een prachtig filmpje waarin hij de tekst voorleest, deze moet je echt zien. Er bestaan ook een aantal varianten op dit filmpje.

Dus, om met Carl Sagan te spreken, kijk nog eens naar dat puntje. Daar zitten we nou met z'n allen. Zoals je ziet stelt de Aarde geen ene malle moer voor in dit onvoorstelbaar grote heelal.

Maar we zullen het er voorlopig mee moeten doen want verhuizen naar elders zit er voorlopig niet in. En in plaats van onze planeet onleefbaar te maken en elkaar de hersens in te slaan om de baas te kunnen zijn van een uithoek van dat lichtpuntje, kunnen we misschien maar beter een keer bedenken hoe we met elkaar er het beste van kunnen maken. Want er is geen enkele aanwijzing dat er hulp van buitenaf zal komen om ons tegen onszelf in bescherming te nemen. Het komt op ons aan, jou, mij, iedereen.

Carl Sagan zei het heel mooi:

"It has been said that astronomy is a humbling and character-building experience. There is perhaps no better demonstration of the folly of human conceits than this distant image of our tiny world. To me, it underscores our responsibility to deal more kindly with one another, and to preserve and cherish the only home we've ever known: the pale blue dot."

16 november 2007

Sukkelaar!

Op zoek naar muziek van K3 voor Sofie kwam ik een spelletje tegen op de website van Studio 100, zie http://www.studio100info.be/springspel/.

De spelregels zijn heel simpel. In een veld van 10 bij 10 klik je vakjes weg. De eerste mag je willekeurig kiezen, de volgende moet je kiezen uit de vakjes die oplichten in een bepaald patroon. Je gaat net zo lang door totdat je vastloopt of dat je ze alle 100 hebt weggeklikt.

Als je vastloopt verschijnt de melding "Jammer, je bent er niet geraakt!", wat je er even aan herinnert dat je op een Vlaamse website zit. Ik mag dat wel, dat klinkt toch veel charmanter dan "Game over!".

Het spelletje SPELEN is dus heel simpel, en ook Sofie (5 jaar) wist er wel raad mee. Maar het spelletje WINNEN valt vies tegen, ook voor mij en Sandra. Het lukte ons maar niet "om er te geraken".

En eigenlijk hou ik niet zo van spelletjes waarvan ik het vermoeden heb dat een goed geprogrammeerde computer zelf veel sneller de oplossing kan zoeken. Het is een kwestie van domweg net zo lang proberen totdat het lukt - en daar is een computer goed voor, als mens heb je wel wat beters te doen.

Toch liet het spelletje me niet los. In een poging om mijzelf uit mijn lijden te verlossen heb ik in een Excelbestand het spel nagemaakt en wat Visual Basic-code geschreven waarmee systematisch naar een oplossing werd gezocht. Druk op de knop - en laat maar draaien.

Maar ook dat viel tegen: de oplossingen bleken erg dun gezaaid en mijn PC stond uren tevergeefs te stampen. Dus moest ik zorgen dat het programma wat slimmer ging zoeken. Maar dat werd al gauw knap ingewikkeld, en zo veel tijd heb ik nu ook weer niet voor dit soort dingen. Dus kwam het er uiteindelijk niet meer van.

Doordat de oplossingen zo zeldzaam waren concludeerde ik dat tactisch inzicht en intelligentie alleen niet voldoende waren om het spel uit te spelen, en dat het een kwestie was van extreem veel geluk. Kortom, dat ging zeer waarschijnlijk nooit lukken.

Daarom vond ik het het ook een beetje een miskleun dat Studio 100 op een website voor jonge kinderen zo'n verschrikkelijk moeilijk spelletje had gezet. Maar mogelijk beseften ze dat zelf niet eens, vermoedde ik. In ieder geval had ik me er bij neergelegd dat niemand van ons ooit het spelletje uit zou spelen.

Dacht ik.

Toen ik op een keer zat te telefoneren, klom Sofie (nog steeds 5 jaar) op mijn schoot en ze startte het spelletje. Terwijl ik wachtte tot ik verbinding kreeg keek ik met een half oog naar wat Sofie aan het doen was. Ze kwam bij de 90 maar zo ver was ze wel vaker gekomen. Ze ging verder: 92, 93, 94... en ik verwachtte elk moment dat ze zou vast lopen. Maar Sofie ging nog verder, 95, 96, 97.... en mijn mond viel open. 98, 99... en het laatste open vakje knipperde! Sofie klikte er op, en taterataaaa!!!

Ik zat nog met de telefoon in mijn ene hand tegen mijn oor, en met andere hand wees ik nu met ogen en mond wijd open naar het scherm. Ik zat er vermoedelijk niet echt intelligent bij... En Sofie riep naar haar moeder: "Mama, ik heb hem!"

Toen ik een beetje bijkwam van verbazing drong de gruwelijke werkelijkheid tot me door. Ondanks al mijn slimme gepruts en hulp van een computer had een kind van 5 jaar het spelletje eerder gekraakt dan ik... Mijn kind weliswaar, dus ik vlei me met de gedachte dat mijn genen daar aan hebben bijgedragen, maar dat was op dat moment een schrale troost.

Het had weinig gemankeerd of ik had in mijn hoofd een Vlaams stemmetje gehoord: "Jammer, u bent er niet geraakt. U bent een trieste sukkelaar!"

10 november 2007

Onze laatste lootjes

Vanavond vond de 1019e trekking in de Staatsloterij plaats. Ik deed niet mee maar ik heb toch gewonnen. Rara hoe kan dat? Lees verder.

Een paar weken geleden was in het consumentenprogramma TROS Radar een item over de Staatsloterij. De kans op een fatsoenlijke prijs is al niet zo groot, nu blijkt dat de Staatsloterij de kans nog verder heeft verlaagd door met zogenaamde ‘niet-gegarandeerde’ prijzen te werken. Er wordt niet getrokken uit de pot van verkochte loten (3,2 miljoen stuks), maar uit de pot van verkochte en NIET-verkochte loten (18 miljoen stuks). De details vind je op deze webpagina.

De Staatsloterij belazert de boel nog verder waar ze in haar publicaties spreekt over "winnaars". In normaal Nederlands is een "winnaar" toch altijd een persoon, niet waar? FOUT! Een "winnaar" is volgens de Staatsloterij een lot waarop een prijs is gevallen, ongeacht of het lot verkocht is of niet!

Voor mij kwam deze uitzending eigenlijk te laat. Ik heb vorige maand namelijk deze brief de deur uit gedaan:

Afdeling Klantenservice
De Nederlandse Staatsloterij
Paleisstraat 5
2514 JA Den Haag

Geachte heer/mevrouw,

Langs deze weg verzoek ik u mijn deelname te
beëindigen aan de Staatsloterij.

Deze opzegging betreft zowel mijn deelname aan de
'gewone' Staatsloterij als de Oudejaarsloterij.
Tevens trek ik de bijbehorende machtiging in voor
afschrijving van de verschuldigde bedragen van mijn
hieronder genoemde postbankrekening.

Mijn gegevens:

J. Burger
XXXXXXXXX XX
XXXX XX XXXXXXXXX

Postbankrekeningnummer: XXXXXXX


Met vriendelijke groet,
Jacco Burger


Sandra heeft haar deelname aan de Staatsloterij ook gestopt. Samen waren we hier jaarlijks zo'n 500 Euro aan kwijt (3 loten per maand plus wat oudejaarsloten). Trek die magere prijsjes eraf die we af en toe ontvingen, dan kostte de Staatsloterij ons toch zeker zo'n 400 Euro per jaar.

Natuurlijk, we missen voortaan de kans op een grote prijs. Maar hoe groot is die kans eigenlijk? Bij een trekking is de kans op een prijs van 1000 Euro of meer ongeveer 1:10.000. Als je uitgaat van 13 trekkingen in het jaar (elke maand plus oudejaarsloterij) dan is de kans dat je tijdens je leven zo'n prijs wint niet erg groot. En als je kijkt naar hoeveel in de loop der jaren de Staatsloterij ons heeft gekost, dan is de kans we dat bedrag tijdens ons leven nog terugwinnen vrijwel te verwaarlozen.

Daar ga ik dus niet meer op hopen. Die 400 Euro die Sandra en ik per jaar gaan besparen kunnen we nu, tijdens ons leven, veel beter gebruiken. En wat me nog veel meer waard is, is dat ik nooit meer die maandelijkse teleurstelling hoef te voelen bij het lezen van de tekst "Helaas, u heeft deze trekking geen prijs gewonnen."!

Vanavond vond dus weer een trekking plaats. Ik heb voor het eerst niet mee gedaan en uiteraard geen prijs gewonnen. Of toch wel? Als de Staatsloterij creatief omgaat met het begrip "winnaar" waarom zou ik dat dan niet mogen? Goed beschouwd is het effect van niet deelnemen hetzelfde als wanneer ik wel een lot had gekocht en 13,50 Euro had gewonnen! Dus ik heb 13,50 gewonnen in de Staatsloterij!!!

Goh, stoppen met de Staatsloterij voelt eigenlijk best wel goed.... ik kan het iedereen van harte aanbevelen!

2 november 2007

Duur Nederlands

Ik heb een hekel aan dikdoenerig taalgebruik. Bijvoorbeeld wanneer iemand "eclatant succes" schrijft terwijl hij gewoon "groot succes" bedoelt, of "saillante details" in plaats van "opvallende details". Misschien denkt men daarmee blijk te geven van een hoge ontwikkeling of zo, maar dat is natuurlijk flauwekul. Napraten kunnen we allemaal. Een woordenboek raadplegen ook. Ik vind het veel knapper wanneer mensen met geen woord te veel en geen woord te weinig precies en helder kunnen zeggen wat ze bedoelen. Dat is pas een kunst!

Waar ik helemaal kromme tenen van krijg is wanneer iemand de plank misslaat door dure woorden op de verkeerde plaats te gebruiken.

Zo las ik onlangs een artikel op nu.nl, afkomstig van het ANP. Het ging over een akelig voorval van een oude dame die midden in de nacht was gevallen in haar badkamer. Het liep gelukkig goed af, ze wist de aandacht van de buren te trekken door voortdurend de WC door te spoelen.

En wat schrijft het ANP? Deze vrouw "heeft het doorspoelen van haar toilet zeer innovatief als noodoproep gebruikt." Huh? Innovatief? Vernieuwend dus??

Wat moet ik me daar nu bij voorstellen! Zijn al die arme bejaarden die uitglijden in de badkamer opeens voortgestoten in de vaart der volkeren dankzij deze kordate dame die een innovatieve alarmeringsmethode heeft ontikkeld bestaande uit het periodiek activeren van een keramisch systeem, namelijk het toilet? Hou toch op zeg.

Het mag duidelijk zijn, deze journalist bedoelde natuurlijk niet "innovatief" maar "inventief". Dat bedoel ik dus, als je dat soort taal niet goed beheerst, gebruik het dan ook niet!

Maar hoezo inventief... hadden we daar niet al een prima woord voor? Vindingrijk, bijvoorbeeld? Of gewoon: slim??? Of zit ik nu eclatant te zeuren over saillante details...

29 oktober 2007

Ja of ja?!?

We hebben een nieuwe computer gekocht. Met Windows Vista. Nu is er veel te doen over Vista, maar ik besloot het het voordeel van de twijfel te geven. Ik had ook niet veel keus, met iets anders worden ze bijna niet meer verkocht...

Na de eerste paar dagen ben ik voorzichtig tevreden over de aankoop. Ik zie hier en daar toch wel verbeteringen ten opzichte van Windows XP, en het ziet er allemaal wat mooier uit.

Maar mijn toch nog broze vertrouwen kreeg vandaag even een klein deukje toen ik onderstaande melding kreeg. Zeg nu zelf, wat moet je hier nu van denken...?



Klik op het plaatje voor een vergroting.

17 oktober 2007

Afdakje

Een computerprogramma dat veel mensen tot de verbeelding spreekt is Google Earth. Of het nu gaat om de plekken die je je leven lang al kent of plekjes aan de andere kant van de aardbol, het prikkelt bij veel mensen de nieuwsgierigheid om dat alles vanuit een ongebruikelijk standpunt te bekijken: van boven. Even kun je je een vogel wanen die overal naar toe kan vliegen waar hij maar wil.

Er zijn zelfs archeologische vondsten gedaan met Google Earth. Toen een Italiaan in de buurt van zijn woonplaats structuren zag op de bodem van een drooggevallen rivierbedding bleek het te gaan om een villa uit de Romeinse tijd. Zijn vondst is door opgravingen bevestigd.

Wat dichter bij huis zag een Nederlandse amateurarcheoloog in Google Earth iets schemeren in het ondiepe water in het randmeer bij Nijkerk. Het bleken de fundamenten te zijn van een kasteel uit de zestiende eeuw genaamd Hulckesteijn.

Nou, ik heb in Google Earth ook iets gevonden wat verdwenen is. In onze achtertuin, nota bene. En het is...



...een afdakje!

De huidige foto's in Google Earth van onze woning zijn nog gemaakt voordat we er vorig jaar gingen wonen. Ik had ons huis al een paar keer bekeken toen opeens tot me doordrong dat ik in onze achtertuin iets zag wat ik niet zo snel herkende. Het was een een witte constructie naast onze schuur tegen de tuindeur aan. Dat kon alleen maar een afdakje zijn dat blijkbaar is verwijderd voordat wij er gingen wonen.

En warempel, toen ik buiten ging kijken om te zien of ik nog sporen kon zien van de verdwenen constructie zag ik dat in de muur van de schuur een uitsparing was uitgehouwen. Daar moet het afdakje hebben vastgezeten!

Oké, ik verwacht niet dat ik met deze vondst een plekje heb veroverd in de geschiedenisboekjes. Maar dankzij Google Earth weet ik nu iets waar ik waarschijnlijk anders nooit achter zou zijn gekomen!