5 december 2007

Dat is alles

De ruimtevaart heeft in haar 50-jarig bestaan een aantal wereldberoemde foto's voortgebracht. Zo kent iedereen bijvoorbeeld wel de foto hiernaast van Buzz Aldrin op de maan. Het is een foto die bol staat van symboliek: het staat voor de mensheid die aarzelend en vol verwondering haar eerste stappen zet in een nieuw tijdperk waarin niets onmogelijk lijkt.

Maar dit is niet de foto waar ik het nu over wil hebben. Er is één foto uit de ruimtevaart die mij meer doet dan alle andere bij elkaar. Dat is niet omdat het zo'n prachtige foto is. Integendeel, wanneer je hem voor het eerst ziet denk je waarschijnlijk: is dat nou alles?

Het is dan ook een foto met een verhaal. En met een boodschap, verrassend genoeg.

Het verhaal begint in 1977 toen de ruimtesondes Voyager 1 en 2 werden gelanceerd voor een jarenlange missie naar de buitenste regionen van ons zonnestelsel. Tijdens een uiterst succesvolle onderzoekstocht langs de vier grootste planeten werden talloze prachtige foto's naar de Aarde gezonden en werden tientallen wetenschappelijke ontdekkingen gedaan.

Toen bedacht men dat het interessant zou zijn om met de camera van één van de twee Voyagers nog een keer terug te blikken naar het zonnestelsel. Het zou waarschijnlijk voor tientallen jaren de laatste kans zijn om zo'n "familieportret" van de planeten te maken.

De foto's werden aan elkaar geplakt tot dit panorama. Klik erop voor de webpagina waar je een toelichting kan lezen en vergroting kan bekijken.

Maar dit is ook niet de foto, het gaat mij namelijk om onderstaande foto uit het familieportret: die van de Aarde. Denk je even in, deze foto's werden genomen na een reis van 13 jaar op ruim 6 miljard kilometer van de Aarde. Daar vandaan lijkt de Aarde niet meer dan een klein lichtpuntje. Om precies te zijn besloeg de Aarde slechts 12% van een pixel... En dat terwijl er een joekel van een telelens op de camera zat!


Als je niet weet waar je moet zoeken, zie je de Aarde misschien niet zo snel. Zij bevindt zich in de rechter lichtstraal, ongeveer ter hoogte van het midden. Hieronder zie je een uitvergroting.

Is dat nou alles? Ja, daar gaat het nu juist om... dat IS alles! Dat kleine lichtpuntje bevat elke plaats waar je ooit bent geweest, elk huis, elke stad, elk land. Iedereen die je ooit hebt gekend, de hele mensheid zit op dat kleine lichtpuntje. Laat dit tot je doordringen: je hele leven, je hele wereld is op deze foto niet meer dan een fractie van een vaag vlekje.

Carl Sagan, de beroemde astronoom die betrokken was bij het Voyager project en bij het maken van deze foto, heeft een tekst geschreven die geïnspireerd is door deze 'Pale Blue Dot'. De wat ouderen onder ons kennen Carl Sagan misschien nog van de documentaireserie 'Cosmos' die in 1980 werd uitgezonden.


Hier is een prachtig filmpje waarin hij de tekst voorleest, deze moet je echt zien. Er bestaan ook een aantal varianten op dit filmpje.

Dus, om met Carl Sagan te spreken, kijk nog eens naar dat puntje. Daar zitten we nou met z'n allen. Zoals je ziet stelt de Aarde geen ene malle moer voor in dit onvoorstelbaar grote heelal.

Maar we zullen het er voorlopig mee moeten doen want verhuizen naar elders zit er voorlopig niet in. En in plaats van onze planeet onleefbaar te maken en elkaar de hersens in te slaan om de baas te kunnen zijn van een uithoek van dat lichtpuntje, kunnen we misschien maar beter een keer bedenken hoe we met elkaar er het beste van kunnen maken. Want er is geen enkele aanwijzing dat er hulp van buitenaf zal komen om ons tegen onszelf in bescherming te nemen. Het komt op ons aan, jou, mij, iedereen.

Carl Sagan zei het heel mooi:

"It has been said that astronomy is a humbling and character-building experience. There is perhaps no better demonstration of the folly of human conceits than this distant image of our tiny world. To me, it underscores our responsibility to deal more kindly with one another, and to preserve and cherish the only home we've ever known: the pale blue dot."

16 november 2007

Sukkelaar!

Op zoek naar muziek van K3 voor Sofie kwam ik een spelletje tegen op de website van Studio 100, zie http://www.studio100info.be/springspel/.

De spelregels zijn heel simpel. In een veld van 10 bij 10 klik je vakjes weg. De eerste mag je willekeurig kiezen, de volgende moet je kiezen uit de vakjes die oplichten in een bepaald patroon. Je gaat net zo lang door totdat je vastloopt of dat je ze alle 100 hebt weggeklikt.

Als je vastloopt verschijnt de melding "Jammer, je bent er niet geraakt!", wat je er even aan herinnert dat je op een Vlaamse website zit. Ik mag dat wel, dat klinkt toch veel charmanter dan "Game over!".

Het spelletje SPELEN is dus heel simpel, en ook Sofie (5 jaar) wist er wel raad mee. Maar het spelletje WINNEN valt vies tegen, ook voor mij en Sandra. Het lukte ons maar niet "om er te geraken".

En eigenlijk hou ik niet zo van spelletjes waarvan ik het vermoeden heb dat een goed geprogrammeerde computer zelf veel sneller de oplossing kan zoeken. Het is een kwestie van domweg net zo lang proberen totdat het lukt - en daar is een computer goed voor, als mens heb je wel wat beters te doen.

Toch liet het spelletje me niet los. In een poging om mijzelf uit mijn lijden te verlossen heb ik in een Excelbestand het spel nagemaakt en wat Visual Basic-code geschreven waarmee systematisch naar een oplossing werd gezocht. Druk op de knop - en laat maar draaien.

Maar ook dat viel tegen: de oplossingen bleken erg dun gezaaid en mijn PC stond uren tevergeefs te stampen. Dus moest ik zorgen dat het programma wat slimmer ging zoeken. Maar dat werd al gauw knap ingewikkeld, en zo veel tijd heb ik nu ook weer niet voor dit soort dingen. Dus kwam het er uiteindelijk niet meer van.

Doordat de oplossingen zo zeldzaam waren concludeerde ik dat tactisch inzicht en intelligentie alleen niet voldoende waren om het spel uit te spelen, en dat het een kwestie was van extreem veel geluk. Kortom, dat ging zeer waarschijnlijk nooit lukken.

Daarom vond ik het het ook een beetje een miskleun dat Studio 100 op een website voor jonge kinderen zo'n verschrikkelijk moeilijk spelletje had gezet. Maar mogelijk beseften ze dat zelf niet eens, vermoedde ik. In ieder geval had ik me er bij neergelegd dat niemand van ons ooit het spelletje uit zou spelen.

Dacht ik.

Toen ik op een keer zat te telefoneren, klom Sofie (nog steeds 5 jaar) op mijn schoot en ze startte het spelletje. Terwijl ik wachtte tot ik verbinding kreeg keek ik met een half oog naar wat Sofie aan het doen was. Ze kwam bij de 90 maar zo ver was ze wel vaker gekomen. Ze ging verder: 92, 93, 94... en ik verwachtte elk moment dat ze zou vast lopen. Maar Sofie ging nog verder, 95, 96, 97.... en mijn mond viel open. 98, 99... en het laatste open vakje knipperde! Sofie klikte er op, en taterataaaa!!!

Ik zat nog met de telefoon in mijn ene hand tegen mijn oor, en met andere hand wees ik nu met ogen en mond wijd open naar het scherm. Ik zat er vermoedelijk niet echt intelligent bij... En Sofie riep naar haar moeder: "Mama, ik heb hem!"

Toen ik een beetje bijkwam van verbazing drong de gruwelijke werkelijkheid tot me door. Ondanks al mijn slimme gepruts en hulp van een computer had een kind van 5 jaar het spelletje eerder gekraakt dan ik... Mijn kind weliswaar, dus ik vlei me met de gedachte dat mijn genen daar aan hebben bijgedragen, maar dat was op dat moment een schrale troost.

Het had weinig gemankeerd of ik had in mijn hoofd een Vlaams stemmetje gehoord: "Jammer, u bent er niet geraakt. U bent een trieste sukkelaar!"

10 november 2007

Onze laatste lootjes

Vanavond vond de 1019e trekking in de Staatsloterij plaats. Ik deed niet mee maar ik heb toch gewonnen. Rara hoe kan dat? Lees verder.

Een paar weken geleden was in het consumentenprogramma TROS Radar een item over de Staatsloterij. De kans op een fatsoenlijke prijs is al niet zo groot, nu blijkt dat de Staatsloterij de kans nog verder heeft verlaagd door met zogenaamde ‘niet-gegarandeerde’ prijzen te werken. Er wordt niet getrokken uit de pot van verkochte loten (3,2 miljoen stuks), maar uit de pot van verkochte en NIET-verkochte loten (18 miljoen stuks). De details vind je op deze webpagina.

De Staatsloterij belazert de boel nog verder waar ze in haar publicaties spreekt over "winnaars". In normaal Nederlands is een "winnaar" toch altijd een persoon, niet waar? FOUT! Een "winnaar" is volgens de Staatsloterij een lot waarop een prijs is gevallen, ongeacht of het lot verkocht is of niet!

Voor mij kwam deze uitzending eigenlijk te laat. Ik heb vorige maand namelijk deze brief de deur uit gedaan:

Afdeling Klantenservice
De Nederlandse Staatsloterij
Paleisstraat 5
2514 JA Den Haag

Geachte heer/mevrouw,

Langs deze weg verzoek ik u mijn deelname te
beëindigen aan de Staatsloterij.

Deze opzegging betreft zowel mijn deelname aan de
'gewone' Staatsloterij als de Oudejaarsloterij.
Tevens trek ik de bijbehorende machtiging in voor
afschrijving van de verschuldigde bedragen van mijn
hieronder genoemde postbankrekening.

Mijn gegevens:

J. Burger
XXXXXXXXX XX
XXXX XX XXXXXXXXX

Postbankrekeningnummer: XXXXXXX


Met vriendelijke groet,
Jacco Burger


Sandra heeft haar deelname aan de Staatsloterij ook gestopt. Samen waren we hier jaarlijks zo'n 500 Euro aan kwijt (3 loten per maand plus wat oudejaarsloten). Trek die magere prijsjes eraf die we af en toe ontvingen, dan kostte de Staatsloterij ons toch zeker zo'n 400 Euro per jaar.

Natuurlijk, we missen voortaan de kans op een grote prijs. Maar hoe groot is die kans eigenlijk? Bij een trekking is de kans op een prijs van 1000 Euro of meer ongeveer 1:10.000. Als je uitgaat van 13 trekkingen in het jaar (elke maand plus oudejaarsloterij) dan is de kans dat je tijdens je leven zo'n prijs wint niet erg groot. En als je kijkt naar hoeveel in de loop der jaren de Staatsloterij ons heeft gekost, dan is de kans we dat bedrag tijdens ons leven nog terugwinnen vrijwel te verwaarlozen.

Daar ga ik dus niet meer op hopen. Die 400 Euro die Sandra en ik per jaar gaan besparen kunnen we nu, tijdens ons leven, veel beter gebruiken. En wat me nog veel meer waard is, is dat ik nooit meer die maandelijkse teleurstelling hoef te voelen bij het lezen van de tekst "Helaas, u heeft deze trekking geen prijs gewonnen."!

Vanavond vond dus weer een trekking plaats. Ik heb voor het eerst niet mee gedaan en uiteraard geen prijs gewonnen. Of toch wel? Als de Staatsloterij creatief omgaat met het begrip "winnaar" waarom zou ik dat dan niet mogen? Goed beschouwd is het effect van niet deelnemen hetzelfde als wanneer ik wel een lot had gekocht en 13,50 Euro had gewonnen! Dus ik heb 13,50 gewonnen in de Staatsloterij!!!

Goh, stoppen met de Staatsloterij voelt eigenlijk best wel goed.... ik kan het iedereen van harte aanbevelen!

2 november 2007

Duur Nederlands

Ik heb een hekel aan dikdoenerig taalgebruik. Bijvoorbeeld wanneer iemand "eclatant succes" schrijft terwijl hij gewoon "groot succes" bedoelt, of "saillante details" in plaats van "opvallende details". Misschien denkt men daarmee blijk te geven van een hoge ontwikkeling of zo, maar dat is natuurlijk flauwekul. Napraten kunnen we allemaal. Een woordenboek raadplegen ook. Ik vind het veel knapper wanneer mensen met geen woord te veel en geen woord te weinig precies en helder kunnen zeggen wat ze bedoelen. Dat is pas een kunst!

Waar ik helemaal kromme tenen van krijg is wanneer iemand de plank misslaat door dure woorden op de verkeerde plaats te gebruiken.

Zo las ik onlangs een artikel op nu.nl, afkomstig van het ANP. Het ging over een akelig voorval van een oude dame die midden in de nacht was gevallen in haar badkamer. Het liep gelukkig goed af, ze wist de aandacht van de buren te trekken door voortdurend de WC door te spoelen.

En wat schrijft het ANP? Deze vrouw "heeft het doorspoelen van haar toilet zeer innovatief als noodoproep gebruikt." Huh? Innovatief? Vernieuwend dus??

Wat moet ik me daar nu bij voorstellen! Zijn al die arme bejaarden die uitglijden in de badkamer opeens voortgestoten in de vaart der volkeren dankzij deze kordate dame die een innovatieve alarmeringsmethode heeft ontikkeld bestaande uit het periodiek activeren van een keramisch systeem, namelijk het toilet? Hou toch op zeg.

Het mag duidelijk zijn, deze journalist bedoelde natuurlijk niet "innovatief" maar "inventief". Dat bedoel ik dus, als je dat soort taal niet goed beheerst, gebruik het dan ook niet!

Maar hoezo inventief... hadden we daar niet al een prima woord voor? Vindingrijk, bijvoorbeeld? Of gewoon: slim??? Of zit ik nu eclatant te zeuren over saillante details...

29 oktober 2007

Ja of ja?!?

We hebben een nieuwe computer gekocht. Met Windows Vista. Nu is er veel te doen over Vista, maar ik besloot het het voordeel van de twijfel te geven. Ik had ook niet veel keus, met iets anders worden ze bijna niet meer verkocht...

Na de eerste paar dagen ben ik voorzichtig tevreden over de aankoop. Ik zie hier en daar toch wel verbeteringen ten opzichte van Windows XP, en het ziet er allemaal wat mooier uit.

Maar mijn toch nog broze vertrouwen kreeg vandaag even een klein deukje toen ik onderstaande melding kreeg. Zeg nu zelf, wat moet je hier nu van denken...?



Klik op het plaatje voor een vergroting.

17 oktober 2007

Afdakje

Een computerprogramma dat veel mensen tot de verbeelding spreekt is Google Earth. Of het nu gaat om de plekken die je je leven lang al kent of plekjes aan de andere kant van de aardbol, het prikkelt bij veel mensen de nieuwsgierigheid om dat alles vanuit een ongebruikelijk standpunt te bekijken: van boven. Even kun je je een vogel wanen die overal naar toe kan vliegen waar hij maar wil.

Er zijn zelfs archeologische vondsten gedaan met Google Earth. Toen een Italiaan in de buurt van zijn woonplaats structuren zag op de bodem van een drooggevallen rivierbedding bleek het te gaan om een villa uit de Romeinse tijd. Zijn vondst is door opgravingen bevestigd.

Wat dichter bij huis zag een Nederlandse amateurarcheoloog in Google Earth iets schemeren in het ondiepe water in het randmeer bij Nijkerk. Het bleken de fundamenten te zijn van een kasteel uit de zestiende eeuw genaamd Hulckesteijn.

Nou, ik heb in Google Earth ook iets gevonden wat verdwenen is. In onze achtertuin, nota bene. En het is...



...een afdakje!

De huidige foto's in Google Earth van onze woning zijn nog gemaakt voordat we er vorig jaar gingen wonen. Ik had ons huis al een paar keer bekeken toen opeens tot me doordrong dat ik in onze achtertuin iets zag wat ik niet zo snel herkende. Het was een een witte constructie naast onze schuur tegen de tuindeur aan. Dat kon alleen maar een afdakje zijn dat blijkbaar is verwijderd voordat wij er gingen wonen.

En warempel, toen ik buiten ging kijken om te zien of ik nog sporen kon zien van de verdwenen constructie zag ik dat in de muur van de schuur een uitsparing was uitgehouwen. Daar moet het afdakje hebben vastgezeten!

Oké, ik verwacht niet dat ik met deze vondst een plekje heb veroverd in de geschiedenisboekjes. Maar dankzij Google Earth weet ik nu iets waar ik waarschijnlijk anders nooit achter zou zijn gekomen!