16 november 2007

Sukkelaar!

Op zoek naar muziek van K3 voor Sofie kwam ik een spelletje tegen op de website van Studio 100, zie http://www.studio100info.be/springspel/.

De spelregels zijn heel simpel. In een veld van 10 bij 10 klik je vakjes weg. De eerste mag je willekeurig kiezen, de volgende moet je kiezen uit de vakjes die oplichten in een bepaald patroon. Je gaat net zo lang door totdat je vastloopt of dat je ze alle 100 hebt weggeklikt.

Als je vastloopt verschijnt de melding "Jammer, je bent er niet geraakt!", wat je er even aan herinnert dat je op een Vlaamse website zit. Ik mag dat wel, dat klinkt toch veel charmanter dan "Game over!".

Het spelletje SPELEN is dus heel simpel, en ook Sofie (5 jaar) wist er wel raad mee. Maar het spelletje WINNEN valt vies tegen, ook voor mij en Sandra. Het lukte ons maar niet "om er te geraken".

En eigenlijk hou ik niet zo van spelletjes waarvan ik het vermoeden heb dat een goed geprogrammeerde computer zelf veel sneller de oplossing kan zoeken. Het is een kwestie van domweg net zo lang proberen totdat het lukt - en daar is een computer goed voor, als mens heb je wel wat beters te doen.

Toch liet het spelletje me niet los. In een poging om mijzelf uit mijn lijden te verlossen heb ik in een Excelbestand het spel nagemaakt en wat Visual Basic-code geschreven waarmee systematisch naar een oplossing werd gezocht. Druk op de knop - en laat maar draaien.

Maar ook dat viel tegen: de oplossingen bleken erg dun gezaaid en mijn PC stond uren tevergeefs te stampen. Dus moest ik zorgen dat het programma wat slimmer ging zoeken. Maar dat werd al gauw knap ingewikkeld, en zo veel tijd heb ik nu ook weer niet voor dit soort dingen. Dus kwam het er uiteindelijk niet meer van.

Doordat de oplossingen zo zeldzaam waren concludeerde ik dat tactisch inzicht en intelligentie alleen niet voldoende waren om het spel uit te spelen, en dat het een kwestie was van extreem veel geluk. Kortom, dat ging zeer waarschijnlijk nooit lukken.

Daarom vond ik het het ook een beetje een miskleun dat Studio 100 op een website voor jonge kinderen zo'n verschrikkelijk moeilijk spelletje had gezet. Maar mogelijk beseften ze dat zelf niet eens, vermoedde ik. In ieder geval had ik me er bij neergelegd dat niemand van ons ooit het spelletje uit zou spelen.

Dacht ik.

Toen ik op een keer zat te telefoneren, klom Sofie (nog steeds 5 jaar) op mijn schoot en ze startte het spelletje. Terwijl ik wachtte tot ik verbinding kreeg keek ik met een half oog naar wat Sofie aan het doen was. Ze kwam bij de 90 maar zo ver was ze wel vaker gekomen. Ze ging verder: 92, 93, 94... en ik verwachtte elk moment dat ze zou vast lopen. Maar Sofie ging nog verder, 95, 96, 97.... en mijn mond viel open. 98, 99... en het laatste open vakje knipperde! Sofie klikte er op, en taterataaaa!!!

Ik zat nog met de telefoon in mijn ene hand tegen mijn oor, en met andere hand wees ik nu met ogen en mond wijd open naar het scherm. Ik zat er vermoedelijk niet echt intelligent bij... En Sofie riep naar haar moeder: "Mama, ik heb hem!"

Toen ik een beetje bijkwam van verbazing drong de gruwelijke werkelijkheid tot me door. Ondanks al mijn slimme gepruts en hulp van een computer had een kind van 5 jaar het spelletje eerder gekraakt dan ik... Mijn kind weliswaar, dus ik vlei me met de gedachte dat mijn genen daar aan hebben bijgedragen, maar dat was op dat moment een schrale troost.

Het had weinig gemankeerd of ik had in mijn hoofd een Vlaams stemmetje gehoord: "Jammer, u bent er niet geraakt. U bent een trieste sukkelaar!"

Geen opmerkingen: